Archief van
Categorie: Actually a blogaholic

Kan opruimwoede in je bloed zitten?

Kan opruimwoede in je bloed zitten?

Oh nee, het zit in mijn genen. En dat is niet het ergste, hoor. Voor mezelf vind ik het heerlijk om me te realiseren dat organiseren in mijn bloed zit. Het lastige vind ik dat ik het heb doorgegeven. Mijn opruimwoede dus. Mijn overlevingsmechanisme, zoals ik het zelf noem, is dus iets wat zo diep binnen in mij zit, dat ik het kan doorgeven. En dat is dus ook gebeurd. Ik ontdekte dit onlangs. Dus om meteen maar antwoord te geven op mijn vraag: ja!

Onze oudste is de enige van ons drietal die op zolder slaapt en die dus last zou hebben gehad van onze zolderverbouwing. Normaalgesproken vind ik het niet altijd even leuk dat hij doordeweeks elders huist, omdat hij studeert. En nog een pietsje minder dat dit betekent dat hij ook in de weekenden niet altijd thuis komt. Dat heet loslaten, ik weet het. Maar dat blijft moeilijk. Tijdens mijn zolderopleukactiviteiten was het fijn dat hij een tijdje afwezig was (ook in het weekend dus), want we hadden zijn hele kamer volgestouwd met spullen die we elders niet kwijt konden. Dit betekende een extra kast in zijn kamer, een enorme kist met potten verf, parasols, etc. Een gezellige bende dus.

Nu we aan het einde van deze activiteiten zijn gekomen, het stof weer een beetje is neergedaald en de lambrisering af is, is de herplaatsing van spullen begonnen. Ook zijn kamer is weer normaal toegankelijk. Alle spullen die mogen blijven, krijgen nu een nieuw (of een oud, vertrouwd) plekje. Ook de dvd’s zijn verhuisd. Van een grote kast zijn ze verplaatst naar een klein kastje. Hierdoor hield ik exemplaren over die ik wel wil bewaren, maar waar o waar? Omdat zoonlief een mooie vitrinekast kreeg voor zijn Funkopop-verzameling (waar dus eerst de DVD’s in zaten), gaf hij minzaam toestemming om de Disney dvd’s (de classics) uit te stallen op een plank in zijn kamer.

Ik wilde hem graag helpen en werd bijna gramstorig toen hij vervolgens op zijn mobiel ging scrollen. Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, kreeg ik als antwoord: ik ga ze op de juiste volgorde neerleggen. Je snapt dat mijn mond openviel. Dat zou ik ook hebben gedaan! Toen ik hem vroeg naar het waarom zei hij dat hij ze dan makkelijk terug kon vinden. Bovendien geeft het rust als de nummering klopt. Intens gelukkig hebben we eendrachtig de Dvd’s op nummer neergezet. Toen konden we ook meteen zien dat er best een aantal ontbraken. Het wordt echt hoog tijd om deze verzameling compleet te maken, bedachten we, haha! Ook besloten we dat we alleen de echte classics bewaren en sparen en dat de andere weg mogen (scary!).

Door deze gebeurtenis landde bij mij nu het besef dat het organizen van spullen dus in mijn (en zijn) bloed zit. Of ik daar blij mee ben? Ja, best wel. Ik kan er nu op vertrouwen dat er een moment komt dat mijn verzamelwoede (en die van hem) wordt georganiseerd en dit betekent dat er vanzelf ook weer dingen zullen verdwijnen, omdat ze niet in het rijtje passen. Heerlijk toch? De verzamelkoorts zit dus in de genen, maar ach, zeg nu zelf. Als je de balans bewaart tussen opruimwoede en verzamelkoorts, komt het eigenlijk best goed. Enne… heb je nog een Classic liggen, die je kwijt wilt en die niet op de foto staat? Stuur gerust een berichtje.

Girlpower

Girlpower

De salontafel waarover ik gisteren blogde, staat dus nu op zolder (als wasmachineverhoger). Maar toen zaten we zonder salontafel, ook niet echt gezellig. Als tijdelijke oplossing hebben we toen een afdankertje van schoonpapa neergezet, donkerbruin en ovaal. Beide niet mijn ding, maar omdat het slechts tijdelijk zou zijn, moest het maar. Het wachten was op de überleuke Riviera Maison-salontafel van mijn BFF! Zie hiervoor ook mijn vorige blog (https://actuallyannet.nl/hoe-een-salontafel-een-wasmachineverhoger-werd/).

Deze stond nog bij haar en deze week belde ze me. ‘Wat vind je ervan als we samen mijn salontafel naar jou verhuizen?’ Ze overviel me met deze vraag. Ik zat juist in een bui zelfbeklag en had het reuze naar mijn zin (not!). Mijn hart sloeg in zijn eigen onnavolgbare, onregelmatige ritme, ik had net mijn hoofd gestoten en ik wist het allemaal niet meer. Dit schoot allemaal door mijn hoofd, maar ach, wat had ik te verliezen? ‘Ja, leuk!’ was dus mijn antwoord.

Zo gezegd, zo gedaan. Ze haalde me op en we gingen naar haar huis. We pakten de tafel op en vlijden die in haar auto. De klep kon niet dicht, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik hield de tafel vast en stapvoets reden we door ons dorp op weg naar een nieuwe bestemming voor deze leuke tafel. Bij mijn huis aangekomen, laadden we de tafel uit. Een buurman zag ons bezig en bood zijn hulp aan. Die wezen we resoluut van de hand. Dit konden wij best zelf.

En het lukte. Het was nog best een zware tafel, maar we kregen hem binnen. We zijn niet over afstapjes gestruikeld en de missie was al snel volbracht. Girlpower! De donkerbruine, ovale tafel verplaatsten we naar buiten en het tadaa-moment was daar! Dit hadden wij mooi gedaan samen. Nog een grappig gevolg was, dat mijn hart spontaan weer in zijn regelmatige ritme schoot. Waar een beetje girlpower eigenlijk allemaal niet goed voor is!

Hoe een salontafel een wasmachineverhoger werd…

Hoe een salontafel een wasmachineverhoger werd…

Naast mijn activiteiten als opruimster ben ik ook een verwoed verzamelaarster. Dat komt doordat ik heel veel dingen leuk vindt. Het lastige daarvan is dat ik ook moeilijk afscheid kan nemen van mijn spullen. Ik moet nu dus ook uitkijken dat ik niet teveel insla. Toch kan ik sommige dingen niet weerstaan. Mijn BFF bood mij haar salontafel aan. En niet zomaar eentje. Nee, een echte Rivièra Maison. Wie mij een beetje kent, weet dat ik fan ben van deze tent, maar er vaak het geld niet voor (over) heb. Afijn, ik kan voor een leuk prijsje haar salontafel overnemen.

So far, so good. Dit betekent echter wel dat de mijne weg moet (snik!). En dat vind ik dus lastig. Hij en de eettafel zijn de enige meubelstukken die de 25 jaar huwelijk helemaal hebben meegemaakt. We hebben lief en leed met hen gedeeld. Ik heb ze zelfs wit geverfd, toen we grenen meubels aanschaften en het eiken ons huis verliet. Nu moet ik dus afscheid van hem nemen. Dat vind ik echt moeilijk! Ben jij ook sentimenteel als het om spullen wegdoen gaat of ben ik de enige?

Dan ga ik denken aan alle mooie momenten die we samen met hem beleefd hebben. Hoe vaak we er patat aan hebben gegeten en dat je zo heerlijk je voeten op hem kon leggen na een dag hard werken (en uiteraard in die volgorde en niet andersom). En dat hij er nooit over klaagde, maar er altijd stond, dag in dag uit, jaar in jaar uit. Ik zou er melancholiek van worden. Maar geen nood, nu heb ik iets leuks bedacht. Mijn salontafel krijgt een tweede leven en wel op zolder. Tijdens mijn zolderopleukactiviteiten hebben we de wasmachine en droger tijdelijk verplaatst. Deze komen na het leggen van het zeil weer terug op hun oorspronkelijke plek. Ik wilde heel graag een verhoger om de apparaten op te plaatsen, zodat ik niet zo diep hoef te bukken (ochtendstijfheid wordt met het klimmen der jaren niet beter). Bovendien kan ik er dan nog wat bakken wasmiddel onder kwijt (voor de opmerkzame kijker: de vriezer staat nu nog op de plek waar de wasmachine moet komen).

Maar ja, zo’n verhoger is ook niet gratis en ik probeer serieus zuinig te leven (met de nadruk op proberen), dus… nu gaan we de salontafel gebruiken als verhoger. Is dat geen lumineus idee? Dan kan ik toch af en toe nog herinneringen ophalen aan de goede oude tijd dat hij nog salontafel was en ik nog jong, haha! Eigenlijk zijn we dan allebei blij en het heeft geen cent extra gekost. Leuke bonus: mijn wasknijpers kunnen in de la. Die gebruik ik toch bijna niet.

Hoe een inbouwkast een lambrisering werd…

Hoe een inbouwkast een lambrisering werd…

Onlangs is mijn schoonpapa verhuisd. Omdat hij al jaren in een huurhuis woont, moest dit worden gestript tot op het bot en dit resulteerde in een mooie vondst. Op de eerste verdieping had hij ooit een prachtige kast getimmerd. Zo’n grenen geval met schattige plankjes. Nu ben ik altijd al dol geweest op die kast, maar wat moet je ermee? Bovendien zat hij vast aan het huis, dus… Toen hij onlangs gedemonteerd in de woonkamer stond, wist ik het meteen: lambriseren.

Vraag twee was: waar kon ik dat dan doen? Vorige week schreef ik een blog over het feit dat ik de zolder onder handen nam. Zie hiervoor dit blog:
https://www.actuallyannet.nl/hoe-mijn-opruimwoede-leidde-tot-zolderopleukactiviteiten/ Deze zolderopleukactiviteiten zorgden voor een hoop stof, 5 lege potten verf en een dosis frustratie. Maar ook voor een nette kamer met een mooi zeil op de vloer. Maar ja, die leidingen bleven zichtbaar. En dat is niet het eindresultaat wat je voor ogen hebt als je de boel op zijn kop gooit. Nu echter worden deze leidingen keurig weggewerkt, jawel door de kastdelen. Eén gedeelte wordt gebruikt als kastdeur en het andere gedeelte wordt lambrisering.

We hebben alle mooie delen van de kast in onze Agila gepropt (verbazend wat er in zo’n klein autootje past!). En met een hoop gezaag en ook wat bezoekjes aan de bouwmarkt, wordt het echt superleuk. En oh ja, helaas kan ik dit niet allemaal zelf. Dus manlief helpt me heel lief. Hij zaagt dat het een lieve lust is, want het is nog niet op maat. Op de foto zaagt hij zelfs ondersteboven (knap hè?). Natuurlijk wilde ik mezelf ook niet onbetuigd laten en heb ik ook voor het eerst van mijn leven een stuk van 40 cm gezaagd. Haha! Daar krijg je het warm van, zeg! Opvliegers zijn er niets bij.

En elke keer wordt de kamer mooier en mooier. Het wordt een feestje om er te zijn. Ik word helemaal blij als ik die leuke lambrisering zie. Misschien wordt het ophangen van de was (het is namelijk het washok waar deze activiteiten plaatsvinden) nu ook iets minder vervelend. Ik kijk gewoon om me heen naar alles wat er is veranderd en zo leuk is geworden en dan is dat klusje ook eigenlijk zo gepiept.

Hoe mijn opruimwoede is ontstaan…

Hoe mijn opruimwoede is ontstaan…

Dit keer wil ik met je een binnenkantverhaal delen. Hoe het komt dat het huis te klein is. Dat komt niet alleen door al mijn spullen. Het heeft een diepere oorzaak. Het heeft te maken met het feit dat ik de afgelopen anderhalfjaar gekweld wordt door hartritme- en evenwichtsstoornissen en als gevolg daarvan paniekaanvallen en straatvrees heb ontwikkeld. Ik heb lang geaarzeld of ik dit met je zal delen en ik heb besloten het toch te doen. Het gaat me niet om hiermee medelijden op te roepen of zielig te zijn, maar ik vertel het gewoon zoals het is. Misschien heb je er iets aan.

Ik zit dus hele dagen thuis. Alleen ga ik niet weg (op goede dagen gelukkig wel met anderen), tenzij het hele hoge nood is (voor de kids) of een doktersbezoek. En dat doe ik dan met de auto. Dit is al anderhalfjaar zo. Ik ben onder behandeling (geweest) bij diverse doktoren, maar niemand lijkt te weten waar mijn klachten vandaan komen. Zelf ben ik natuurlijk ook ernstig op zoek (geweest) en ik heb al een heleboel ontdekt. Zo kan ik waarschijnlijk slecht tegen zout. Als ik iets met (veel) zout eet, krijg ik last van mijn hart. Als ik veel lees of computer, krijg ik last van mijn evenwicht. Ook grote ruimtes geven balansproblemen. Lastig dus. En frustrerend.

Nu kan ik twee dingen doen: kniezen in een hoekje of doen wat ik kan doen. Ik heb gekozen voor het laatste. Het eerste heb ik geprobeerd, geloof me, maar dat lukte gewoon niet. Dus nu doe ik wat ik kan. Doordat ik hele dagen thuis zit, denk ik ook veel na. Ik wil natuurlijk ooit weer aan de slag in een betaalde job. Dit kan vanwege mijn evenwicht niet meer in mijn vak als financial. Gelukkig kan ik goed vertellen en schrijven (toch?), dus ben ik van plan hier mijn geld mee te gaan verdienen.

In de tussentijd (ik hoop echt dat er betere tijden komen), doe ik wat ik kan om ballast kwijt te raken. Heel veel spullen die ik nodig had om gelukkig te zijn, mogen weg. Het is gebleken dat zij mijn hart niet vullen. Nu kan ik een vroom verhaal ophouden over hoe God mijn hart vult. Ik kan niet zonder Hem, dat staat vast. Verder is het een verhaal van vallen en opstaan, van vertrouwen en wantrouwen. Van Zijn nabijheid merken en daarnaast er helemaal niets van snappen dat ik me dan niet veilig voel. Ook dat is een proces. Daar ga ik nu doorheen. En als ik helemaal knettergek word van al dat gedenk en geworstel, ga ik ruimen… en verven… en haken… en leren… en nog veel meer ruimen. Op de dag dat het dan weer gaat, weet ik dat ik daar de komende jaren niet meer druk mee hoef te zijn. Tot die dag neem ik elke keer de beslissing om te doen wat ik kan. Met Zijn hulp. Hand in hand!

PRIVACYVERKLARING