Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens…

Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens…

Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens...Afgelopen zaterdag bracht ik mijn twee gehaakte granny restjesdekens weg. Ik heb even van ze kunnen genieten. Zoals ik mezelf beloofd had, heb ik ze gedoneerd aan een echtpaar wat een moeilijk jaar achter de rug heeft en nog steeds moeilijkheden ervaart. Ik vertel jullie graag wat hun reactie was.

Granny restjesdekens bij nieuwe mensen

Daar stond ik dan op zaterdagmorgen bij de voordeur van het huis van de twee mensen voor wie mijn geschenken bedoeld waren met mijn twee dekens tegen me aangeklemd. Ik vond het zo raar wat ik ging doen, maar ik had echt het idee gekregen tijdens het haken dat God tegen me zei dat ze voor hen waren. Meestal hou ik mijn haaksels voor mezelf, dus een beetje out-of-the-box was dit wel. Bovendien wist ik van tevoren niet of ze er wel blij mee zouden zijn. Inwendig hoorde ik constant een stemmetje: deze mensen zitten echt niet op jouw dekens te wachten. Ze vinden ze waarschijnlijk helemaal niet mooi. Je dringt jezelf op, enz. Herkenbaar? Ik voelde me echt raar.

Toch trok ik aan de bel en ja hoor, er klonk geluid vanuit de gang, de deur ging open en de vrouw des huizes opende de deur. Ik kon niet meer terug. Ze nodigde ons (manlief was mee) vriendelijk binnen. Binnengekomen ontmoetten we haar man, mochten we gaan zitten en deed ik mijn verhaal.

Het verhaal van de Granny restjesdekens

Dat ik met een deken was begonnen en dat ik deze voor mijnheer moest maken, maar dat deze wel heel roze werd voor een man, dus dat ik deze voor mevrouw had gehaakt (zij is immers net zo geraakt door wat mijnheer overkwam) en daarna eentje voor mijnheer (zonder roze, rood en paars, maar wel heel vrolijk met oranje, geel, groen en blauw met een groene rand). En wat waren ze er gelukkig mee. Hij kon moeilijk uit zijn woorden komen, maar ik kon aan zijn blije blik zien dat hij hem mooi vond. Omdat ik erbij vertelde dat het een restjesdeken (mijn grote hoeveelheid leftovers van Stylecraft Special DK) was, voelden ze zich ook niet bezwaard. Ze waren gewoon blij. Mijnheer schudde zijn hoofd: wat een verrassing en wat veel uren zitten hierin. Mevrouw constateerde dat ik wel heel veel restjes had. Eh, ja. Dat heb je met een haakverslaving.

Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens...Meteen wisten ze waarvoor ze het dekentje zouden gebruiken. Mijnheer in zijn rolstoel als hij naar buiten ging (nu had hij een saai, donkerbruin fleece dekentje) en mevrouw als ze ‘s middags een dutje deed op de bank. Helemaal geweldig, toch? Ze zei dat ze er helemaal vrolijk van werd! Dat was ook mijn bedoeling geweest. Missie geslaagd. En ik? Ik was zo blij als een kind dat ik had geluisterd en deze dekens had weggegeven. Ik kan het je echt aanraden om iemand blij te maken met een bezoekje, een kaartje of (in mijn geval) een deken. Het leuke van het persoonlijk geven is dat je kunt zien dat mensen er echt blij mee zijn. Ben alweer bezig met de volgende. Ik weet eigenlijk nog niet aan wie ik die ga geven, maar er komt vast wel iemand in mijn gedachten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Designed by Portugalore | Privacyverklaring Actually Annet