Kan opruimwoede in je bloed zitten?

Kan opruimwoede in je bloed zitten?

Oh nee, het zit in mijn genen. En dat is niet het ergste, hoor. Voor mezelf vind ik het heerlijk om me te realiseren dat organiseren in mijn bloed zit. Het lastige vind ik dat ik het heb doorgegeven. Mijn opruimwoede dus. Mijn overlevingsmechanisme, zoals ik het zelf noem, is dus iets wat zo diep binnen in mij zit, dat ik het kan doorgeven. En dat is dus ook gebeurd. Ik ontdekte dit onlangs. Dus om meteen maar antwoord te geven op mijn vraag: ja!

Onze oudste is de enige van ons drietal die op zolder slaapt en die dus last zou hebben gehad van onze zolderverbouwing. Normaalgesproken vind ik het niet altijd even leuk dat hij doordeweeks elders huist, omdat hij studeert. En nog een pietsje minder dat dit betekent dat hij ook in de weekenden niet altijd thuis komt. Dat heet loslaten, ik weet het. Maar dat blijft moeilijk. Tijdens mijn zolderopleukactiviteiten was het fijn dat hij een tijdje afwezig was (ook in het weekend dus), want we hadden zijn hele kamer volgestouwd met spullen die we elders niet kwijt konden. Dit betekende een extra kast in zijn kamer, een enorme kist met potten verf, parasols, etc. Een gezellige bende dus.

Nu we aan het einde van deze activiteiten zijn gekomen, het stof weer een beetje is neergedaald en de lambrisering af is, is de herplaatsing van spullen begonnen. Ook zijn kamer is weer normaal toegankelijk. Alle spullen die mogen blijven, krijgen nu een nieuw (of een oud, vertrouwd) plekje. Ook de dvd’s zijn verhuisd. Van een grote kast zijn ze verplaatst naar een klein kastje. Hierdoor hield ik exemplaren over die ik wel wil bewaren, maar waar o waar? Omdat zoonlief een mooie vitrinekast kreeg voor zijn Funkopop-verzameling (waar dus eerst de DVD’s in zaten), gaf hij minzaam toestemming om de Disney dvd’s (de classics) uit te stallen op een plank in zijn kamer.

Ik wilde hem graag helpen en werd bijna gramstorig toen hij vervolgens op zijn mobiel ging scrollen. Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, kreeg ik als antwoord: ik ga ze op de juiste volgorde neerleggen. Je snapt dat mijn mond openviel. Dat zou ik ook hebben gedaan! Toen ik hem vroeg naar het waarom zei hij dat hij ze dan makkelijk terug kon vinden. Bovendien geeft het rust als de nummering klopt. Intens gelukkig hebben we eendrachtig de Dvd’s op nummer neergezet. Toen konden we ook meteen zien dat er best een aantal ontbraken. Het wordt echt hoog tijd om deze verzameling compleet te maken, bedachten we, haha! Ook besloten we dat we alleen de echte classics bewaren en sparen en dat de andere weg mogen (scary!).

Door deze gebeurtenis landde bij mij nu het besef dat het organizen van spullen dus in mijn (en zijn) bloed zit. Of ik daar blij mee ben? Ja, best wel. Ik kan er nu op vertrouwen dat er een moment komt dat mijn verzamelwoede (en die van hem) wordt georganiseerd en dit betekent dat er vanzelf ook weer dingen zullen verdwijnen, omdat ze niet in het rijtje passen. Heerlijk toch? De verzamelkoorts zit dus in de genen, maar ach, zeg nu zelf. Als je de balans bewaart tussen opruimwoede en verzamelkoorts, komt het eigenlijk best goed. Enne… heb je nog een Classic liggen, die je kwijt wilt en die niet op de foto staat? Stuur gerust een berichtje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

PRIVACYVERKLARING